Ik voel het aan , ik zie het met mijn eigen ogen gebeuren.
Dit gaat een herinnering worden, dit gaat niet voorbij
Het geheugen wordt aangesproken en een toekomstige herinnering dient zich aan
Ik ga onvergetelijk worden, en ik wil een goede plek; vooraan
Een gedicht, als het dat al is, dat ik ongeveer een jaar geleden ergens tegenkwam en als notitie bewaard heb. Het mooiste eraan is het woord 'vooraan' wat suggereert dat je de houdbaarheid van die herinnering zou kunnen sturen. In dat opzicht is het grappig dat ik niet meer weet waar het gedicht vandaan komt. Mijn vermoeden dat ik het ergens op dat world wide internet gelezen heb wordt in het nu niet door google bevestigd.
Wat ik me wel nog kan herinneren is een verhaal van mijn buurman. Een gesprek over een neef van me die bij hem op school aan het werk was. Voor mijn geestesoog ontstaan er dan vanzelf beelden, mijn neef die op zijn knieën ergens mee bezig is. En als dan uit hun gesprek blijkt dat hij een neef van me is, zie ik mijn neef, die ik eigenlijk zelden zelf spreek, zich van zijn werk oprichten. Enkel zijn gezicht richt hij naar mijn buurman, zijn handen omklemmen nog steeds zijn gereedschap.
Dat zitten op de knieen zie ik zonder te weten of hij werkelijk op zijn knieen aan het werk was. De blik waarmee hij dat doet ken ik, ook bij mij heeft hij in het verleden weleens gewerkt. De manier van praten, de klank van de stem. In mijn gedachten is alles zo dichtbij en intiem alsof ik een toeschouwer ben bij dat gesprek.
Een stomme film, wat er besproken is weet ik enkel uit wat mijn buurman bij die beelden verhaalt. De herinnering aan het gesprek met mijn buurman is vervangen door de beelden van het gesprek van mijn buurman met mijn neef.
Of dat ik op een kinderfeestje een lied hoorde zingen en meteen weggevoerd werd naar het moment dat ik het door een vriendin hoorde zingen. Beelden uit het nu en het verleden die over en door elkaar heen tuimelen, dan als een druppelende kraan; haar vraag of het iets is. Op de achtergrond is door de grote ramen de Waal zichtbaar en een brug waarover al dan niet een trein rijdt.
Op het kinderfeestje ondertussen is de CD opnieuw gestart bij het begin, muziek is daar niet belangrijk.
Als ik het nummer weer hoor haal ik de herinnering bewust zelf op en rijdt er een trein over een brug. Je probeert wel iets te doen met dat lied merk ik op. Het werd op mijn bruiloft gespeeld antwoordt ze terwijl de trein, zelfs in de herinnering onhoorbaar, verder naar zijn bestemming rijdt. Mijn aanvulling op de herinnering is vlot gemaakt en wordt als nieuwe werkelijkheid opgeslagen.
Ook de herinnering aan een fietstocht de dag na een laat geworden feestje. Ik voel me katterig, de vermoeidheid en de drank beginnen een rol te spelen. De straffe wind die in mijn gezicht blaast voelt weldadig aan. Ik knijp mijn ogen dicht in de felle zon, tussen mijn oogharen is op grote hoogte een tegen de zon in zeilende vogel te zien.
We fietsen over een pad links en rechts ingesloten door struikwilgen waarboven zich hier en daar een populier of een els verheft. Het weggetje wordt smaller en verandert in een door een bosje meanderend zandpad. Het gevoel alsof ik een geheim besluip. Aan de rechterkant ontwaar ik door de begroeiing heen, als in het zonlicht verstrooide flinters, de Waal en de Gallowayrunderen die hier rondlopen. Bij een open plaats in de begroeiing liggen er een aantal op een strandje te herkauwen. Ik herinner me foto's van buffels die aan de Mekong liggen te rusten.
Bij een drankje praten we over de collectieve iconen die er in ieders geheugen vastgelegd zijn, waarnaar je in je gedachten bewust of onbewust refereert. Deze tijd van beelden die in een enorme hoeveelheid op je afgeschoten worden. De manier waarop nieuwe beelden gevormd worden beïnvloed door de bestaande, ermee een relatie in emotie en betekenis aangaan.
De gezichten van de personen die in mijn herinneringen leven kan ik haarscherp voor me zien. Mijn eigen gezicht is me onmogelijk voor te stellen. Als er zich een moment van scherpte voordoet merk ik dat mijn geheugen is teruggevallen op een werkelijke foto van mijn gezicht die in een andere situatie is vastgelegd. Soms komt het me voor alsof ik zelf in die herinnering niet terug te vinden ben.
Een leven wordt achterwaarts verteld, enkel vanuit het huidige perspectief is er een geschiedenis voor te stellen. Vanuit de herinnering wordt een nieuwe werkelijkheid geschapen, wat daarvan waarheid is blijft voor altijd verborgen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten